Той дзень прапау i страчаны навекi, Калi ты не 3pa6iy таго, што мог; Калi не паспрыяу ты чалавеку, Няшчыры быу, змату, не дапамог. Той дзень збяднеу, злiняу на сотню радуг I, попелам пасыпаны, сканау, Калi не падзялiу з суседам радасць I больш за дзень узяу ты, чым аддау. Той дзень, лiчы, завянуу пустацветам, Калi ты пяць ХВIЛIН пашкадавау, Каб дзецям паказаць кусочак свету I хараство людзей, i дрэу, i трау. Той дзень зусiм закрэслены табою, Калi ты раунадушна абмiнуу Бяду чужую, пабаяуся болю, Абразу хама моучкi. праглынуу... Пазней старэць пачнеш самотна у хаце I будзеш скapri гнеуна кiдаць нам. Не мы, жыццё табе даугi заплацiць За раунадушша. Вiнаваты сам. Мы не плюём на дружбу i на працу: Нам без трывог не зберагчы жыцця. 3 Сябры, давайце будзем хвалявацца За ycix i усё: за зерне i дзцця... Я не святы, хоць i не сквапны злыдзень. Даруйце, калi часам быу глухi Цi чалавека грубасцю пакрыудзiу... Tpaxi мае, бясконцыя тpaxi.
» 2007 Февраль 18 » Стих
